ÇOCUK PARKI MANİFESTOSU

0
170

Mesela bugün düşündüm, benim çocuğum sakin diye, kendisini tehlikelerden korumayı ne kadar öğretmiş olursam olayım, çok hareketli olan büyük çocuklardan çekiniyor. Bir anda onlar itiş kakış içinde parkı tersten, yüzden doldurunca, parkta huzursuzluktan ağlamaya başlıyor. Zaman zaman bizim gittiğimiz bu parka, engelli bir çocuk da geliyor. Hiçbir anne kalkıp da, kendi çocuğuna müdahale etmiyor. Neden ben veya engelli çocuğun annesi o çılgın hareketlerden stres içinde çocuğumuzu korumaya çalışmak zorunda kalıyoruz? Birileri kendi çocuklarına terbiye veremez mi? Bu kadar zor mu bu toplum kurallarını çocuklarına aşılamak? Hayır, eğer anlatmaya çalışıyorsa ve çocuk uyum sağlamıyorsa, neden bu anneler bir köşede oturup umarsızca lak lak yapıyor? Bıkkınlıktan mı? Anlıyorum ama kırk yılda bir çocuğumla eğlenmeye gittiğim parkta neden stres olan ben oluyorum?

Ben artık bu parkta tuzu kuru takılan annelere pek hoş gözle bakamıyorum. Çok üzgünüm ama rahatsız oluyorum. Benim kardeşim de çok hareketli bir çocuktu. Muhtemelen dünya böyle hareketlisini nadir görmüştür. E benim annem onun peşinde kurudu, 40 kilo oldu. Neden uğraştı bu kadar kadın? Bak şimdi edepli, ağır başlı bir çocuk oldu.  Şimdi anlamıyorum zamane annelerini, neden bu umarsızlık? Vurdumduymazlık? Bu mudur rahat annelik? Kendine güven adı altında, küçüğünü ezen, zayıfı acıtan zorba çocuklar yetiştirmek midir?

Özgüven ve ukalalık arasındaki ince çizgiyi biliyor musunuz? Heh, işte o bu yaşlarda oturtabileceğiniz bir denge! Kendine güvenen çocuklar yetiştireceğiz diye, ukalalık yapmalarına göz yumuyorsunuz ya, işte o doğru değil. Alt tarafı oturduğun yerden 3-4 kere kalkıp uyaracaksın çocuğunu, laf dinlemezse adam gibi ağırlığını koyacaksın. Bu kadar mı zor? Gerçekten anlamıyorum…

Sevgiler;

Melina’s Mom

Kaynak: melinasmom.com

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here